Dzień zabiegu
Wszczepienie pojedynczego implantu to zabieg ambulatoryjny w znieczuleniu miejscowym, trwający zwykle poniżej godziny. Jeśli w tej samej sesji potrzebne są ekstrakcje albo implantów jest więcej, trwa dłużej, ale zasada się nie zmienia: jedna sesja i tego samego dnia wychodzisz z kliniki.
Przed zabiegiem zawsze wykonuje się tomografię, nie tylko zdjęcie panoramiczne. Mierzy ona wysokość i szerokość kości dokładnie w miejscu przyszłego implantu i wskazuje struktury, których trzeba uniknąć — nerw zębodołowy dolny czy zatokę szczękową. To badanie zamienia szkic planu w plan operacyjny.
W kolejnych godzinach obrzęk i dolegliwości dające się opanować przepisanymi lekami przeciwbólowymi są normalne. Szwy, jeśli były zakładane, usuwa się po siedmiu–dziesięciu dniach — może to zrobić twój dentysta w kraju.
Osteointegracja: etap, którego nie da się skrócić
Implant nie jest śrubą, która trzyma od razu po dokręceniu. To tytanowa powierzchnia, wokół której kość musi odrosnąć aż do pełnego przylegania. Ten proces nazywa się osteointegracją i trwa zwykle od trzech do sześciu miesięcy, zależnie od gęstości kości i miejsca.
Żuchwa, o bardziej zbitej kości, mieści się raczej w dolnej części tego przedziału. Tylny odcinek szczęki, gdzie kość jest bardziej gąbczasta, a zatoka blisko — raczej w górnej. Jeśli wykonano przeszczep kości, czas jego regeneracji się dodaje.
To etap, na którym żadna poważna klinika nie zgadza się na pośpiech. Obciążenie nieosadzonego implantu ostateczną pracą grozi jego utratą, a powtórka kosztuje znacznie więcej czasu, niż miało się zaoszczędzić.
Co nosisz w czasie oczekiwania
Nikt nie wraca do domu bez zębów. W strefie estetycznej — siekacze i kły — niemal zawsze już podczas pierwszego wyjazdu zakłada się stałe uzupełnienie tymczasowe, tak żeby brak nie był widoczny. W odcinkach bocznych, gdzie funkcja liczy się bardziej niż estetyka, implant bywa pozostawiony pod dziąsłem i wcale nieobciążony.
Uzupełnienie tymczasowe jest pomyślane na kilka miesięcy, nie na zawsze: wykonane z żywicy, jest bardziej kruche niż docelowa ceramika i tak należy je traktować. Twarde pokarmy albo otwieranie czegoś zębami to najszybszy sposób, by je złamać w domu.
- Stałe uzupełnienie przykręcane — przy odbudowach pełnołukowych i w strefie widocznej.
- Uzupełnienie adhezyjne lub most Maryland — dla pojedynczego zęba przedniego.
- Tymczasowa proteza ruchoma — gdy brakuje wielu zębów i stałe nie wchodzi w grę.
- Implant zanurzony, bez uzupełnienia — w niewidocznych odcinkach bocznych.
Drugi etap: wyciski, przymiarki i korona ostateczna
Gdy kość zintegruje implant, wracasz na część protetyczną. Implant się odsłania, przykręca śrubę gojenia modelującą dziąsło wokół miejsca wyłonienia przyszłej korony, a po kilku dniach pobiera wycisk z transferami — tymi samymi, które widać na zdjęciach naszych przypadków klinicznych.
Dalej praca trafia do laboratorium protetycznego. Następują jedna lub dwie przymiarki — kontrola koloru, punktów stycznych i zwarcia — a potem oddanie ostatecznej korony lub konstrukcji. Na pojedynczą koronę wystarcza zwykle cztery lub pięć dni; na pełny łuk liczy się sześć lub siedem.
To etap, na którym nie warto się spieszyć. Korona oddana bez przymiarek i tak się przykręci, ale problemy z punktami stycznymi i wysokością ujawnią się później — gdy jesteś już w domu.
Kiedy można obciążyć od razu
Natychmiastowe obciążenie istnieje i bywa stosowane, ale nie jest skrótem dostępnym dla wszystkich. Wymaga, by implant osiągnął wystarczającą stabilizację pierwotną w chwili wszczepienia — wartość, którą chirurg mierzy w trakcie zabiegu, a nie obiecuje wcześniej.
Najczęściej stosuje się je przy odbudowach pełnołukowych typu All on 4, bo cztery implanty są połączone jedną tymczasową konstrukcją i wzajemnie się podpierają. Ale i tam uzupełnienie tymczasowe pozostaje tymczasowe: ostateczna praca przychodzi po miesiącach integracji.
Gdy stabilizacji brakuje — kość o niskiej gęstości, świeża ekstrakcja, dopiero co leczona infekcja — chirurg zostawia implant nieobciążony. To nie krok wstecz, lecz warunek trwałości.
Jak ułożyć dwa wyjazdy
W praktyce kalendarz wygląda tak: pierwszy wyjazd na trzy–pięć dni — tomografia, ewentualne ekstrakcje, chirurgia i uzupełnienie tymczasowe; potem trzy–sześć miesięcy w domu, z kontrolami zdalnymi na podstawie przesyłanych zdjęć; wreszcie drugi wyjazd na cztery–sześć dni na wyciski, przymiarki i oddanie pracy.
Terminów drugiego wyjazdu nie ustala się w dniu wylotu, tylko po kontroli radiologicznej potwierdzającej integrację. Dlatego warto kupić bilet powrotny w taryfie z możliwością zmiany: przesunięcie o dwa tygodnie jest normalne i nie wynika z organizacji.
Jeśli twój przypadek nie obejmuje chirurgii — na przykład same korony na własnych zębach — obraz zmienia się całkowicie i wszystko zamyka się w jednym pobycie na pięć–siedem dni.

