Co mają wspólnego
Oba protokoły rozwiązują ten sam problem: łuk bez zębów albo z zębami nie do uratowania, który trzeba odbudować stałą pracą, niezdejmowaną przez pacjenta. W obu implanty są połączone jedną konstrukcją, tak by obciążenie żucia rozłożyło się na wszystkie, a nie skupiało na jednym.
Tak samo wygląda ścieżka: tomografia, ewentualne ekstrakcje i chirurgia tego samego dnia, stałe przykręcane uzupełnienie tymczasowe w ciągu godzin lub kilku dni, miesiące osteointegracji, a na koniec praca ostateczna podczas drugiego wyjazdu.
Różnica nie dotyczy więc rodzaju wyniku, lecz liczby podpór, na których ten wynik się opiera — a w konsekwencji tego, ile kości jest potrzebne.
Prawdziwa różnica: rozłożenie obciążeń
W All on 4 dwa przednie implanty stoją prosto, a dwa tylne są pochylone, zwykle o trzydzieści lub czterdzieści pięć stopni. Pochylenie nie jest namiastką: przesuwa punkt wyłonienia dalej do tyłu i wydłuża bazę podparcia pracy, bez wchodzenia w kość tylną, zajętą u góry przez zatokę szczękową, a u dołu przez nerw.
All on 6 dodaje dwa implanty pośrednie. Daje to dłuższą bazę podparcia i więcej punktów oparcia, co zmniejsza przesło — część pracy wystającą poza ostatni implant, działającą jak dźwignia.
Mechanicznie na tym polega cała różnica. Więcej implantów to mniejsze przesło i bardziej podzielone obciążenie; ale też więcej potrzebnej kości i rozleglejszy zabieg — żadne z tego nie jest darmowe.
Kiedy wystarczają cztery implanty
All on 4 powstało właśnie dla przypadków, w których kości z tyłu jest mało i chce się uniknąć przeszczepu. Pochylenie implantów dystalnych wykorzystuje kość przednią, w żuchwie niemal zawsze gęstą, a w szczęce dostępną nawet wtedy, gdy odcinek tylny uległ zanikowi.
Często jest to rozwiązanie z wyboru przy całkowicie bezzębnej żuchwie, bo przednia kość żuchwy daje wysoką stabilizację pierwotną — warunek, który najczęściej pozwala na natychmiastowe obciążenie stałym uzupełnieniem tymczasowym.
Cztery dobrze ustawione implanty w dobrej kości trzymają lepiej niż sześć źle ustawionych w słabej. Sama liczba nie jest wskaźnikiem jakości.
Kiedy chirurg zaleca sześć
Są sytuacje, w których sześć implantów to wybór ostrożniejszy. Szczęka jest pierwszą z nich: jej kość jest bardziej gąbczasta niż kość żuchwy, więc rozłożenie obciążenia na więcej punktów pomaga.
- Łuk górny o niskiej gęstości kości, gdzie każdy pojedynczy implant trzyma słabiej.
- Bardzo szerokie łuki, przy których cztery implanty dałyby zbyt duże przesło z tyłu.
- Pacjenci o dużych siłach żucia lub z udokumentowanym bruksizmem.
- Wystarczająca objętość kości z tyłu, pozwalająca wszczepić dwa dodatkowe implanty bez przeszczepu.
- Przypadki, w których preferuje się margines bezpieczeństwa: przy sześciu implantach utrata jednego nie przekreśla całej konstrukcji.
Konstrukcja liczy się tyle co implanty
Gdy liczba implantów jest ustalona, pozostaje wybór pracy, która się na nich przykręca — i waży ona w wycenie tyle, co chirurgia. Główne opcje to konstrukcja tytanowa licowana kompozytem oraz konstrukcja z cyrkonu.
Żywica jest lżejsza i łatwiejsza do naprawy przy odpryskach, ale ściera się i zmienia kolor z czasem. Cyrkon jest stabilniejszy estetycznie i odporniejszy na ścieranie, ale sztywniejszy i droższy.
Porównując dwie wyceny, najpierw warto sprawdzić, czy dotyczą tego samego materiału. Wyraźna różnica ceny między pozornie identycznymi ofertami prawie zawsze tkwi właśnie tutaj, nie w implantach.
Co zmienia się w koszcie i czasie
Koszt rośnie wraz z liczbą implantów, ale nie proporcjonalnie: różnica to dwa implanty więcej i nieco dłuższy zabieg, podczas gdy konstrukcja protetyczna waży podobnie w obu przypadkach.
Czasowo różnica jest minimalna. Chirurgia trwa kilkadziesiąt minut dłużej, a miesiące osteointegracji są takie same. Liczba wyjazdów się nie zmienia: dwa, o ile nie są potrzebne wcześniejsze przeszczepy.
Jeśli porównujesz wyceny, użyteczną liczbą nie jest cena za implant, lecz cena za pełny łuk wraz z ostateczną konstrukcją i ze wskazanym materiałem.

